Spinazie groeit in de diepvries toch?

Ik hoorde laatst dat sommige kinderen denken dat spinazie in de diepvries groeit en bijvoorbeeld niet weten dat frietjes van een aardappel zijn gemaakt. Of totaal niet doorhebben dat aardappels van het land komen en niet magischerwijs in een plastic zak in de AH worden getoverd. Daar lachen we dan om. Want het is knullig en grappig wanneer een kind zo zijn theorie heeft over een van onze primaire behoeftes.
Want je weet toch wel waar je eten vandaan komt?!

Maar hoe zit het met ons als volwassenen? Weet jij bijvoorbeeld hoe kleding in de schappen terecht komt? In de basis is kleding bedoeld om ons te beschermen tegen tegen de elementen van buiten en daarmee voldoet het aan een van onze primaire behoeften als bescherming. De kans is groot dat je niet denkt dat kleding in de schappen van de winkel groeit, maar weet jij waar het vandaan komt? Of waar het van gemaakt is? En hoe het gemaakt is en wat er voor nodig is? Voel je niet slecht wanneer je deze vragen niet kan beantwoorden, want tot voor kort wist ik dit soort vragen ook niet te beantwoorden (en ik denk de meeste mensen niet). Maar hoe ‘grappig’ is het dan dat we als volwassenen niet eens weten hoe onze kleding ontstaat. Iets dat zo’n belangrijke rol in ons leven speelt? 

Op een manier zoals een kind de spinazie alleen vanuit een diepvries kent, kennen wij die leuke broek alleen vanuit een winkel. Nu hoeven we natuurlijk niet alle ins en outs te kennen, maar met name omdat kleding zo’n grote impact heeft op ons milieu zou enige basiskennis al veel goeds kunnen doen. Tenslotte blijven we ons hele leven leren. Laten we dan nu even op onze kleding focussen.

Ik denk dat we onze kleding wat meer zouden waarderen wanneer we het verhaal erachter zouden kennen. En er hopelijk niet na een jaar alweer afscheid van zouden nemen. De afvalberg met kleding groeit. Geen grapje, in bijvoorbeeld Ghana weten ze niet meer wat ze met onze afgedankte kleding aanmoeten. We zijn zo snel uitgekeken en de kwaliteit is na een tijdje alweer ver te zoeken. En dan doneren we de kleding maar. Zo zijn wij er fijn vanaf en hebben we weer ruimte voor een nieuwe lading kleding. Niet beseffende dat we een ander land met afval opschepen. 

Zie het niet als vanzelfsprekend dat kleding in de winkel verschijnt. Er zijn behoorlijk wat grondstoffen voor nodig geweest om het te maken. De chemicaliën voor o.a. het kleuren van de kleding vervuilen de natuur. Niet alle landen gaan daar milieuvriendelijk mee om. Zo is er een blauwe rivier in China. Blauw van de chemicalien die worden gebruikt voor het maken van een jeans. Mensen en dieren worden er ziek van. En dan de reis die de kleding moet maken. Weer een paar vliegtuigen extra de lucht in zodat het z.s.m. in de winkel hangt. Dit is maar een greep uit het hele proces. 

Maar ken je dit gevoel?

Wanneer iemand iets voor je gemaakt heeft. Bijvoorbeeld een gebreide sjaal, een gehaakte muts of zelfontworpen jurk. En herinner je je nog dat gevoel toen je het kreeg? Waarschijnlijk gingen er dingen door je heen zoals: “Daar heeft ze veel werk aan gehad. Waarschijnlijk is ze daar uren mee bezig geweest. Dat gooi ik niet zomaar in de was, dit moet mooi blijven. Het is handgemaakt.” 

Al onze kleding is handgemaakt. Probeer je kleding dan ook op deze manier te benaderen en denk aan het proces er omheen.  

 

Geen reactie's

Geef een reactie

To see the Instagram feed you need to add your own API Token to the Instagram Options page of our plugin.