Ik was influencer. Was het een droombaan?

Zo werd het wel gebracht toen ik op een foto in de Duitse Cosmopolitan stond in oktober 2017. Maar was dat echt wel zo?
Ik denk namelijk dat veel mensen dat beeld erbij hebben.

 

 

“Ga je al die mooie spullen die je altijd kreeg niet missen?”
“Je hebt zoveel opgebouwd als influencer. Wil je dat nu echt weggooien?“ of “Je hebt er zo hard voor gewerkt. Ben je niet bang dat je er spijt van krijgt?’

Deze en vele andere vragen kwamen er op mij af toen ik uit het influencer-wereldje stapte. En ik begreep het uiteraard wel. Dat baantje van me leek natuurlijk best glamorous wanneer je mij in couture jurken tijdens Paris Fashion Week zag flaneren. En eenmaal thuis lagen en weer pakketjes klaar. De ene keer met make-up van Dior, de andere keer een tas vol kleding van Asos of een grote doos vol Jimmy Choo’s. Constant nieuwe aanwas van de meest mooie spullen zou je kunnen zeggen. Maar deze mooie spullen hadden ook een keerzijde, net als het constant profileren op Instagram.

Waarschijnlijk is je de nieuwe documentaire ‘Volg je me nog?’ niet helemaal ontgaan. (gemaakt door o.a. filosoof en journalist Doortje Smithuijsen en regisseur Willem Timmers)  Hierin worden drie influencers uit de beginners jaren van het influencer fenomeen gevolgd. Er wordt onder andere gekeken naar hoe ze er mee omgaan dat er inmiddels alweer een hele nieuwe generatie influencers is ontstaan die groeit en bloeit. Dit terwijl hun Instagram accounts in populariteit afnemen. Een aanrader om te kijken mocht je deze nog niet gezien hebben. De docu laat maar al te goed zien dat het influencen meestal helemaal niet zo ‘glitter en glamour’ is. Kijk het hier (link naar NPO3).

Zo herinner ik me meerdere vakanties waar ik meer bezig was met mooie plekken spotten voor mijn Instagram foto’s dan dat ik werkelijk even genoot van de vrije tijd naast ons drukke leventje. Iets wat rust zou moeten brengen in mijn hoofd in plaats van FOMO. Dat onrustige gevoel dat je constant content zou moeten blijven delen. Ik merkte dat dit me steeds meer tegen ging staan. Daarbij begon ik me ook alsmaar meer te verdiepen in de impact van de mode-industrie op ons welzijn en het milieu. Ik zag dat ik eigenlijk een onderdeel van het probleem was geworden. Ik stimuleerde consumptie door het ene merk na het andere te promoten. Hoe oprecht leuk ik het merk of de kleding ik ook vond, het werd me duidelijk dat ik hier niet meer aan wilde bijdragen. Nu achteraf zie ik ook in hoe verslaafd en bijna afhankelijk je kunt worden van een social media app zoals Instagram. Constant je telefoon in je hand hebben, constant willen reageren en posten. Wanneer je buiten loopt geniet je niet meer optimaal van de mensen en natuur om je heen maar ben je een soort locatie spotter geworden die bijna alleen nog maar denkt in fotogenieke plekken. Ik begon de wereld steeds meer te zien door de Instagram lens in plaats van door mijn eigen ogen.

Om terug te komen op waar ik over begon in dit artikel: nee, het is geen droombaan. Het is een baan die je vooral heel hard laat rennen achter die ongrijpbare wortel aan. Je dansjes laat doen als een soort puppet om maar zoveel mogelijk likes en aandacht te krijgen zodat je weer nieuwe samenwerkingen kan aangaan en luxe kan laten zien. Je bent niet snel meer tevreden en wilt constant meer. En daar gaat het wat mij betreft fout. Meer is niet meer. Meer kan er zelfs voor zorgen dat je uit het oog verliest wat werkelijk van waarde is.

Ik besef me dat er verschillende soorten influencers zijn en dat niet iedereen maar klakkeloos merken en spullen promoot. Tenslotte ben ik ook nog altijd actief op Instagram, maar dan met een compleet ander en niet commercieel doel. Waar ik me met dit stuk vooral op richt zijn de (fashion) influencers die niet alleen het consumentisme stimuleren maar zichzelf verliezen in de social media roem.

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie

To see the Instagram feed you need to add your own API Token to the Instagram Options page of our plugin.